Economie en werkgelegenheid

De arbeidsmarkt is een zaak van werknemers en werkgevers, de overheid kan alleen de arbeidsomstandigheden controleren, verbetering afdwingen, en cao’s algemeen verbindend verklaren. Er zullen echter altijd mensen zijn die hulp nodig hebben op hun weg.

Soms kan de gemeente Eindhoven daar nuttig zijn. Door scherp in de gaten te houden welke doelgroepen de boot dreigen te missen en hier actie te ondernemen. Denk aan ouderen zonder baan, maar ook aan jongeren. Een belangrijke doelgroep in dit verband bestaat uit uitkeringsgerechtigden die er met een baan in inkomen op achteruit dreigen te gaan. Zo’n armoedeval kan natuurlijk niet de bedoeling zijn, de gemeente dient maatregelen te nemen om dit te voorkomen. Ook tijdelijk werk moet lonen.

Aan werkgeverskant zal de gemeente in woord en daad oog moeten hebben voor de belangen van het mkb. 95% van alle bedrijven in Eindhoven heeft 20 of minder werknemers en hoort dus tot het mkb. De grootste groei van de werkgelegenheid wordt hier geboekt. De gemeente dient dus permanent in overleg te zijn met vertegenwoordigers, om wensen en mogelijkheden op elkaar af te stemmen. Meer werkgelegenheid betekent dat mensen gemakkelijker kunnen instappen en doorgroeien, waardoor langdurige werkloosheid zoveel mogelijk buiten beeld blijft.

Op de werkvloer wordt niet alleen gewerkt. Mensen vinden elkaar, stimuleren elkaar. Geloof, ras, leeftijd, nationaliteit, seksuele voorkeur, arbeidsvermogen, de verschillen smelten in het dagelijkse werk en bij een kop koffie. De gemeente stimuleert dat klimaat in de eigen omgeving, en blijft erover in gesprek met de werkgevers.